Gölgeleme: And the Bad Seeds

 Göğsünün derinliklerinde bir yerlerde saklamak zorunda kaldığın tüm o güzel hisleri düşün. Küçükken takmak istediğin ama sana gülmesinler diye takamadığın o çantayı düşün. Söylemek istediğin şarkıları ama söylemek için herkesin evden gitmesini beklediğin şarkıları. Ağlamak istediğin yerlere git, ağlamana izin verilmediği yerlere. Bir pişmanlık izliyor çünkü tüm bu rezilliği. Tüm bu rezillik, hepsi senin ve ağlaman gerekirken ağlamadığın her yer yolunu kesecek günün birinde. Göğsünün derinliklerinde sakladığın o güzel hisleri, bazıları o kadar da güzel olmayabilir, çıkar oradan, günün birinde göğsünü kesmeye başlayacak çünkü. 

Aslında her şey o kadar da karmaşık değil. Hissettiğimiz kadarız sadece. Tamamı bu, tüm bu rezilliğin sebebi de hissettiğimiz kadar olmamız. Hepimiz hissettiğimiz kadarız. Bazılarımız bu yüzden çok azız, bazılarımız çok fazlayız ve bazılarımız köprünün ortasında yönsüz kalmışız. Birinin kollarına itilmeyi bekliyoruz bazılarımız, birinin kollarından kurtulmayı bekliyoruz ve o kolları hiç göremeyen yönsüz kalmışlarız bazılarımız. 

Hissettiğimiz kadarız sadece, hepimiz hissettiğimiz kadarız. Bana kalırsa, ben her şeyi hissedenlerden de hiçbir şeyi hissedemeyenlerden de olmak istemiyorum fakat köprüde yönsüz kalmış da değilim. Ben zaman zaman, gözlerine baktığımda yıldızları sayabileceğim birinin kollarındaki o tatlı uykunun peşindeyim. Daha çok merak ettiğimse, aynı kişinin benim gözlerimde yıldızları sayıp kollarımdaki tatlı uykusuna koşması senaryosu. Yani aslında, hissettiğimiz kadarız sadece ve ben benim kadar olanı özlüyorum. Ben, benim kadarın peşindeyim. Benim kadar olan da benim peşimdeyse, ben beraber yürüyebileceğimiz o yola inanıyorum. Mumları yakıyorum, sonsuza dek kollarıma dönmesi için yolunu ışık ediyorum. 

Sakince oturuyor ama titreyerek. Gözleri endişeyle süslü, dudaklarını büküyor arada sırada. Bacağını sallıyor, eliyle bacaklarına vuruyor. Farkında olmadan yakında saçlarını yolmaya başlayacak. Bacağını daha hızlı sallamaya başlayacak, gözlerinin rengi gidecek, iyice titreyecek soğuk sabahlarda. Göğsünün derinliklerinde bir yerlerde sakladığı o güzel hisler, bazen o kadar da güzel olmayabilir, göğsünü kesmeye başlamış. 

All beauty must die.

Sevgiler,

İlayda

Hayalet Sen Değilsin, Hayalet Benim - Eve Dönemiyorum

 İçimdeki durgun, sessiz, yorgun bir o kadar da gürültülü bu hissi nasıl anlatacağım? Anlatmama gerek var mı, tüm bu rezalete seyirci var mı? Seneler önce, ruhum değil de bedenim küçükken, çünkü şimdi bedenim büyüdü ruhum küçük, şimdi artık hiç benim olmayan benim odamda, dört duvarın sarıp sarmaladığı bir genç kızken ben, duvarlarım yetiyordu bana. Şimdi o duvarları da benden aldılar. Beni de benden aldılar gibi. Kiracının kapısını çalıp orası benim odam, şimdi artık hiç benim olmayan oda, diye çığlıklar atmak isterken ben, dört duvarın sarıp sarmaladığı ve bir saniye bile yalnız hissettirmediği ben, koca bir evde yapayalnız hissettiğimi nasıl itiraf edeceğim o genç kıza? O pencere benim pencerem, önündeki üzüm bağı benim gölgem, duvarlardaki izler benim çocukluğumun pençeleri. O odanın ruhunu ben tırnaklarımla kazıdım. O odanın tavanı benim aynam, o tavandaki desenler benim gözlerimin izleri. Sizin de küçük bir kızınız var mı? O tavana bakınca kardan adamlar, ay dedeler görüyorum sanmasın. Hepsi benim gözlerimin izleri, hepsi benim muazzam yalnızlığımın yoldaşlığı. O tavana bakmasını istemiyorum. Şimdi artık hiç benim olmayan benim odamda oturmasın kimse, uyumasın. Penceremden bakmayın, gördüklerimi de göremezsiniz. Tavanımı izlemeyin, çizdiklerimi de çizemezsiniz. Duvarlarıma sakın hiçbir şey asmayın, tırnaklarımı da oradan sökemezsiniz. Ben bütün aşklarımı o odaya sığdırdım, o duvarların arasına. Şimdi siz benim bütün aşklarımın arasına mı dalacaksınız? Duydum, duvarları boyamışsınız. Söyler misiniz, bunu bana nasıl yaptınız? O evin her köşesine dökülen kıvırcık saçlarımı da mı attınız? Kırmızı çantam hala kayıp, çocukken bayram harçlıklarımı koymuştum o kırmızı çantaya. O kırmızı çantayı da siz mi aldınız? Bana ait olan her şeyi ruhumdan nasıl böyle söküp alırsınız? İlk kez okula gittiğimde akşam endişeli gözlerle döndüğüm evime ne yaptınız? Teneffüslerde bana meyve suyu içirip poğaça yediren annemin bana patates kızarttığı mutfağımızı da mı aldınız? O bahçe, o bahçe benim koşuşturmalarımla çimenlendi. O ağaçlardan ben erikler topladım. Çimleri de biçecekmişsiniz, öyle mi? Siz kimsiniz? Benim çocukluğuma nasıl böyle bağırabilirsiniz? Ona nasıl sesinizi böyle hadsizce yükseltebilirsiniz? Kapınızı çalacağım, anlatacağım size bir bir. Ben o oturma odasında kışın sobanın yanında babamın eve gelmesini bekledim. Elinde pişmaniye gördüm, boynuna atladım. O oturma odası benim babamın ben geceleri uyuyabileyim diye nöbet tuttuğu sigara köşesidir. Siz kimsiniz ve şimdi orada mı oturacaksınız? Küçükken ben, o banyonun musluğuyla, aynasıyla, kovasıyla konuşurdum. Hepsini arkadaş yapmıştım kendime. Siz nasıl hadsizce benim çocukluğuma böyle bağırabilirsiniz? Sesinizi yükseltmeyin. Çocukluğumu size yedirmeyeceğim. O şimdi hiç benim olmayan ev, çocukluğumun olacak hep. Senelerce ağladım o odada. Senelerce geceleri ışıklarını söndürüp mumlar yaktım, eskilerin günlüklerini okudum, şarkılar söyledim, kendi kendimin arkadaşı oldum o dört duvar beni sarmaladı. Şimdi duydum ki geceleri ışıkları da yakıyormuşsunuz. Işıkları söndürün, benim çocukluğumu korkutmayın. Hani insan hep sonunda eve dönerdi? Benim şairlerim bana yalan mı söylemiş? İnsan sonunda hep eve döner. Ben senelerce kaçmak istediğim o eve bir gün dönecektim. Siz benim eve dönüşümü elimden aldınız.

Eve dönemiyorum Homer, şimdi ne yapacağım?

Bana evimi geri verin. Size şarkılar yazayım. Bana evimi geri verin. Size duvarlar kazıyayım. Bana evimi geri verin, eve dönemiyorum. Şimdi her yerde çok yalnızım ve çocukluğumu özlüyorum. Her şeyi bildiğim 17 yaşımı özlüyorum. Şimdi hiçbir şeyi bilmiyorum. Özgür kaldıkça unutuyorsun bir gün özgür kalma hayaliyle öğrendiklerini. Unuttum. Şimdi içimde bu durgun, sakin ve yorgun his. Kimseye anlatmaya gerek yok. Beni hiç anlamayın, dalgınlığınıza geleyim. Eve dönemiyorum. Teşekkür ederim.

Hoşça kal çocukluğum, hayalet sen değilsin, hayalet benim.

Yürüyüşün Tadını Özlüyorum - Gölgeler Birbirine Girdi - Tam Dört Taneydiler

 Yürürken eve varmak istemiyorum ama eve varmak için yürümeye başladım. Yine de eve varınca sadece yürüyüşün tadını özlüyorum. Rüzgarlı bir yere, rüzgarın olmadığı bir yere varmak için gidiyor, rüzgarlı yolu, rüzgarın dindiği yere varmak için yürüyorum. Rüzgarın dindiği yerde, diniyorum. İşte seninle böyleyim. Sende dinmek için sana bir türlü varamadığım bir yolda, sana varmak için debeleniyorum. Sana varıp biraz olsun dindiğimde kollarında fark ediyorum aslında orada olmadığını.

Bul beni, dinelim.

Hiçbir şeyi bitiremiyorum. Günü bitirip uyumayı bile beceremiyorum. Bunu içimde bitirip gidemiyorum. Artık rüzgarlı yolda yürüyemiyorum. Çünkü gökyüzünü gördüm.

Gökyüzünü mü gördün?

Küçük evde büyük ev açmak gariptir. Küçük evde büyük ev açabilir mi sahiden insan? Sorgulamak haksız değil, şüpheye düşmek de. Halbuki o küçük eve kendisiyle beraber tam yüz yirmi altı yıl yüküyle dört sıkışık ruhu sığdırmıştık. Salon büyümüş büyümüş pencereyi yarıp balkona taşmıştı. Balkonda bir gariplik var. Gökyüzü o balkona çok yakın. Sadece altıncı katta olmasına rağmen. Kimilerinin gökdelenleriyle delemediği o gökyüzünü altıncı kattaki o daracık balkon deliyor. O balkondaki herkes kendini bulup içine saklanmak istiyor. Her biri de dört bir yanından aynalarla çevrelenmiş, bu aynalardan ürküp ürkmeyeceklerini tartmaya çalışıyorlar. Balkon göğü deliyor ama. Gökdelenlerin delemediği göğü deliyor. Adım attıkları an kafaları gökyüzüne çıkıyor. Şaşırıyorlar tabii. Gökyüzü nasıl bir balkona bu kadar yakın olabilir? Belki de gökyüzüne yakın olan balkon değil, kafandır. Diğer balkonlarda neden bu kadar yaklaşmıyorum göğe o zaman? Yeterince istersen yaklaşabilirsin, her balkondan, her pencereden ve önüne çıkan her insandan yaklaşabilirsin göğe. Bunlar hep kırmızı defterli kızla sarı defterli kızın işleri diye düşünüyor gömlekli ve bir zamanlar şapkalı adam. Bir zamanlar şapkalı çünkü şapkasını sarı defterli kıza kaptırmış. Kaptırmış mı? Şapkayı mı? O balkonda bir gariplik olduğundan hep. Yoksa şapkadaki tavşan da masanın karşısında oturuyor. Gökteki balkonda tam yüz yirmi altı yıl yüküyle dört köşe büyücünün kim olduğunu merak ediyor. Acaba üstümüzdeki yıldızlar bize gülüyor mu? Acaba -artık-şapkalı-kız-ın göğe bakınca yıldızların arasında Venüs'e doğru uzandığını gördüğü o çizgiler yıldızların bize gülme şekli mi? 

Başka balkonlar gökyüzüne bu kadar yakın mı bilmiyoruz. Gömlekli adam şapkasını mı kaptırdı bilmiyoruz. Yüklerinin tam yüz yirmi altı yıl olup olmadığını bilmiyoruz. Balkon mu gökyüzüne yakın kafaları mı bilmiyoruz. Yıldızlar bize gülüyor mu bilmiyoruz. Büyücü kim bilmiyoruz.

Bir gün bilirsek de bizim kadar deli olmayan kimseye söylemeyeceğiz.

Mumlarınızı yakmayı unutmayın,

Sonunda siz de gökyüzünün kollarına geleceksiniz.

Yazar yazdıklarına inanmayı bıraktığı an büyü bozulur. Oyuncu ruhlar da bir bir kendilerini fazla ciddiye almaya başlayıp bu amaca hizmet etmeyi bırakırlar. 

Bahsi geçen delilerden birinin notu: No drugs were abused in the process of writing this.

Gölgeleme II: "Parlaklık ve Çürümüşlük"

 Senin salkım salkım nemli gecemavisi yıldız yemişleriyle asılı duran gökağacın nerede?

Onu bir insana mı verdin? Onu verdiğin insana sana dair diğer her şeyi mi verdin? Ona karşı duyduğun sevgi ve haz içinde ışıklar ve gölgeler gibi birbirine yapışık halde hareket eder.

Ondan da karşılığında en iyi ihtimalle sevgi, en kötü ihtimalle de biraz anlayış mı bekledin?

En iyi ihtimalle, gece göğünde en parlak yıldızlar, en çok göründükleri yerde bile, senin için parlamaz.

Sevmeyi bilmezsen.

En kötü ihtimalle, sevgin kadehinden dolup taşar da senin için parlayan onca yıldızı sarhoşluğundan göremezsin.

Bırakmayı bilmezsen.

Çünkü aşk sadece kendini sunar ve hiçbir şey almaz kendinden başka.

"But I believe in love

And I know that you do too

And I believe in some kind of path

That we can walk down, me and you

So keep your candles burning

And make her journey bright and pure

That she'll keep returning

Always and evermore."

(Into My Arms, Nick Cave & The Bad Seeds: Written by Nick Cave & Released in 1997)

Gölgelenenler:

Fitzgerald

Ulysses - James Joyce

Cibran

Ve yolumdan geçen her sanatçı.

Gölgeleme: "Baştan çıkarılmaktan kurtulmanın tek yolu ona boyun eğmektir." (Dorian Gray'in Portresi, Oscar Wilde, 1891)

 Çünkü ölümden daha güçlü olan şey akıl değil sevgidir Büyülü Dağ'da.

Akşam güneşi, bir Haziran akşamı sana ansızın gökyüzünden akan acı dolu bir torba kan gibi görünsün istemiyorsan;

Sevmeyi bileceksin.

Evet, belki de T.S. Eliot'ın dediği gibi Nisan bariz bir şekilde acımasız bir aydır ölü topraktan leylaklar doğuran.

Peki Haziran? Haziran'ın sevimli bir acımasızlığı vardır, akşam güneşinden kan doğuran.

Sevmeyi bilmezsen.

Günlerce akşam güneşlerini kovalayacaksın. Bir toz yığınından farkın olsun diye* rüzgarı kovalayacaksın. Bazı şeyleri, bazı şeylerden daha çok hissetmek için yeşillikler kovalayacaksın. Kalbini bir süre susturmak için gözüne güzel geleni kovalayacaksın. Ekmeğin için parayı, gözlerin için bedenleri, kalbin için ruhları, hep bir şeyleri. Kovaladıkça kovalayacaksın. Hep kendinle karşılaşacaksın. Ama hep, kendinle karşılaşacaksın. 

Çünkü aşk sadece kendini sunar ve hiçbir şey almaz kendinden başka.

*Sevgili dostumun güzel şiirine bir gönderme! 

 YOU BETTER BELIEVE IN GHOST STORIES

The shattered pieces of my soul were crumbling upon my feet, yes, I planted my own wisteria with the company of my roaring agony and there happened a ricochet burst every time I tried to move my feet. There, my burning love could not tear apart that wisteria, it must have become a ghost cursing your name and tying me up even more firmly to the ground that held my shattered hoax, which was proudly named love back then. Somehow, reality crept in there. Oh, how treacherous and sly it was. How fortunate, the truth was even more treacherous than what you did. The truth was the only one sharp enough to cut that wisteria off. And there I landed on my feet once again. The bravest thing I have ever done was burn that wisteria with my salty tears so that it can never find me again. Me and the ghost of my love, we can collect and put all the shattered pieces back together, even if we create a billion-piece puzzle of my heart. It will be stronger than ever once we leave your hoax out of it. They say what you seek is seeking you, I am not seeking water for the branches of your hoax that crumble upon my heart, darling, I am looking for a knife.

Your sweet and treacherous hoax will haunt only you now, you are the one who killed it. I, on the other hand, befriended its ghost. 

 JUST EMBRACE,

As he was trying to give me some scientific information about the sky and its blessings, the literature-obsessed ghost in me came into play. Interrupting him, I said: “So, can we say that the Sun is hiding from the Moon at night, poetically speaking?” He started laughing. He told me that I totally screwed up, scientifically speaking. Still, I support my case with a full heart. The Sun is hiding from the Moon at night. But the Moon is already so cold, why does not the Moon know that the Sun cannot burn it no matter how afire the Sun’s heart is. The Sun is hiding from the Moon because the Sun knows that the Moon is afraid of her warmth. It is in vain, though. Firstly because the Sun cannot burn the Moon. Secondly, because neither the Moon’s fear nor the Sun’s escape can prevent the magic between them.

Just embrace.

You do not need to fear anything.

You do not need to hide

Because the magic will happen anyway.

Just embrace.

"Can Rainbows Be In Black and White?" by İlayda Yıldız

 Drowning in the shadows is not like her. Escaping from those shadows is not her way, walking beside them is what she does. Making airplanes out of all the papers that cut her is her move. She holds her fears in the hands and walks with them, side by side. She can climb the rainbow with everything that is trying to pull her down, and she can even settle on the layer where the sun shines. All yellow, all bright.

  She stumbles. She almost drowns in the shadows. But ‘almost’ is where she always stays. Every time she stumbles, she remembers to tie her shoes. She opens her eyes. There are no shadows. Only her. But then what? How do you fight or walk with the shadows you can no longer see? Now all she can think about is how to stop all the reminiscence. For that, opening your eyes is not enough. She needs a bigger move. She has to open her heart.

  She is eight. Her world seems as if it is full of cotton candy and vanilla ice cream. She seems as if she has been swallowed by a giant pink galaxy. At night, you would think you could only hear her sweet melodies in her sweet dreams. But you know what? The only thing you could hear would be a pen silently dropping to the paper and scratching it softly. Her world was not filled with cotton candy and the only ice cream she would eat was lemon ice sticks. There would be a sour yellow line in her mouth, a stain in her shirt. She was swallowed by rainbows. She is eight and she writes in her locked diary hoping that the key stays with her: “Dear diary, today is Sunday. They gathered and they are having breakfast. A fancy one with lots of laughter. I did not go to the table. And no one noticed me. No one is aware of my absence. They are having breakfast and I am in my room waiting for someone to remember me.” She is eight. And all she wonders about is whether rainbows can be in black and white or not.

  She is almost fifteen. She buries herself in her books and classes. She lights candles in her room, puts on soft melodies as she reads The Waves and she dreams of the sunsets that are far away. She detests herself because ‘herself’ is far from being her own. She is just a reflection of everyone’s image of her. And it is not ‘herself’. Nowhere near. Why is she stuck in grey? Why can’t she find her way up to the rainbow?

  She is almost twenty, and she smokes like a chimney. She feels as if the words are coming up to her throat every time she takes a breath and colours her liver grey. What if she is stuck in grey? What if she is swallowed by a cloud of smoke that covers her good old rainbow? What if she is swallowed by greyness? She is almost twenty and she drops the pen into the paper:

I still check the monsters under my bed

There still plays a haunted house in my head

I cannot skip my turn when the shadows return

And rest beside my face

Why do I have to put on my best, golden smile

To be loved in this age?

  Somewhere, at one point where we cannot see yet, she is out of the woods, out of the greyness. Perhaps not all out, but she carries the grey cloud on her head, floating. For it is not like her to drown in the shadows.

"Not Mine" by İlayda Yıldız

   I am begging for a life that is not mine. Something else. Anything else. I am searching for a dimension that can take me in and change everything. An alcoholic drug addict author waiting for inspiration in a garage in Amsterdam, a flower lady dreaming about her lover as she grubs up the plants, a bookstore owner in London trying to escape the crowd to find inner loneliness, a child learning the alphabet. Something. Anything. I am begging for something other than this.

  I am worried about the book in my hand as I do not have an umbrella with me on a rainy day. A gloomy day getting swept away by slight drops of rain. The line that stands between the passengers and their bottled-up feelings of agony is filled with a puddle, soon to be covered by a train. I am worried about the book in my hand because letting a defenseless book get wet and worn off under the rain would be a poorly planned murder. I do not have an umbrella, you see, what I have on me is a seven-year-old crimson, chequered vintage coat. I am trying my best to hide my copy of Le Mythe de Sisyphe inside it. When the train that lets you get a full tour of the city -unintentionally, of course, due to its horrid velocity- arrives, I get in and start filling my head with thoughts that could get me through this.

  I imagine getting off in a town that is not mine. I get off in the town of red leaves and wisteria. The walls are embroidered with crimson touches of nature. The air…Well, the air spreads life. I am under the spell of this town somehow. I walk and walk some more until I am a red wisteria standing in the middle myself. I do not like it when I am unarmed, which happens when I do not have any trees or leaves in the street surrounding me. So, I take a turn and step into a narrow street full of trees and their hidden treasures. Homeless folks blended into the greyness of the town. Embroidered trees. Old cars are covered like they have something to lose. And finally, hidden stores stuck between buildings and branches. I see myself getting into a vintage store and hearing the stories of the clothes hanging there. A plaid shirt worn by a painter in Italy, she painted the happiest painting ever, then when she wanted to be happy herself she poured all the paints she used into her stomach. A velvet dress worn by Hedy Lamarr, who knows? A wallet carried by one of the first publishers in England. They all have stories. Stories that are not mine. Stories that I want to be mine.

  I wake up because I have to. I see the road coming to an end. I have to get off now, step into reality. I have to walk the streets of a town that is mine. Every single day, I have to stand in my own shoes, living a story that is mine. I am searching for a place to escape. If I cannot bring my dreams with me, if I have to leave them at the door, that is fine. Perhaps I can have dreams that are not mine. Hear me out. I am begging for a life that is not mine. Throw my pages. I need pages that are not mine.